door ANNET DE JONG
Broadway en West End hadden na twintig jaar pas genoeg van Andrew Lloyd Webbers
beproefde musical ’Cats’, die daarmee de langstlopende musical ooit werd.
In Nederland stond ’Cats’ eind jaren ’80 in Carré.

Musicaltycoon Joop van den Ende wil ’Cats’ de nieuwe generatie musicalfans niet onthouden
en brengt de voorstelling nu voor het eerst als reizende productie.
Dat de magie van het kattenspel nog steeds werkt,
bleek gisteren tijdens de wervelende première in het Rotterdamse Luxor Theater.
In een prachtig decor, bestaand uit 5000 losse stukken die samen een vuilnisbelt vormen,
dansten de katten bij volle maan de sterren van de hemel.
Gerrit Komrij vertaalde Eliot’s rijmpjes in ’Kobus Kruls Parmantige Kattenboek’ (1985)
op intelligente en speelse wijze.
Hij vatte de Britse humor puntig, in soms een tikkeltje oubollige versjes die zeker ook
een oudere generatie bezoekers zal bekoren.
De nieuwe ’Cats’ is in vele opzichten een aantrekkelijke en aanstekelijke voorstelling.
Het decor, de oogstrelende belichting – die de unieke sfeer van een maanverlichte nacht dicht nadert – de
kleurrijke kostuums en bovenal de spannende choreografie.
Zowel de ensemblenummers als de individuele nummers zijn sterk, met als opvallendste uitschieter
het optreden van de sierlijke goochelkat Dr. Diavolo (Mark John Richardson) die een verbluffend goede
danssolo neerzette.
Hij vormt een spannend duo met de sexy kater Tuk-stukRukker (Gino Emnes).

Overwegend goede cast dus, maar ’why tell me why’ moest Anita Meijer de rol spelen van de
uitgerangeerde glamourpoes Grisabella?
Het liedje ’Memory’, achtereenvolgens vertaald met ’stilte’, ’dromen’ en ’maanlicht’
was in haar vertolking niet het kippenvellied waarop iedereen bij ’Cats’ rekent.
Anita Meijer maakte net als publiekstrekker Marco Bakker, die de rol speelt van de wijze
kater Oom Deuteronium, een beetje een onwennige indruk.
Beide spelers vielen uit de toon, omdat ze de fysieke flair en brutaliteit missen
waar de andere katten nu juist van overlopen.
Daar komt bij dat bariton Bakker, die er in zijn oversized kostuum meer uitzag als de
Verschrikkelijke Sneeuwman dan als een kater, in zijn verder prima gezongen solonummers
bleef steken in zijn stiel van operettezanger.
Het zijn kanttekeningen bij een productie die voor de rest de toets der kritiek moeiteloos doorstaat.
De dynamische choreografie van Gillian Lynne en de fantastisch uitgevoerde muziek van Andrew Lloyd Webber
vormen de solide basis van de wervelende musical.
’Cats’ is een meer dan aangenaam familiefeestje. Eentje om thuis nog uren van na te spinnen.

Bron: telegraaf